Wawa kon alleen niet gemist worden, dus het zou een kortdurend verblijf moeten zijn. We maakten een afspraak dat ze vrijdag langs zou komen met haar kleinzoon en Wawa, een hondje wat stukgeknuffeld werd.
Gisteren kwam er dus een kleine jongen met zijn knuffel, knuffel moest naar de dokter. Ik werk niet graag met lievelingsknuffels en naalden waar de eigenaren bij zijn, dus moest er even afscheid genomen worden. Dikke tranen! Maar oma verzekerde me dat als ze in het tuincentrum bij de diertjes zouden gaan kijken dat het echt wel zou gaan, ik zou tenslotte met een half uurtje wel klaar zijn.
Wawa zat toch al ietwat ongeduldig voor het raam te wachten, toen ze daar eindelijk aankwamen. Ik deed de deur open, vroeg de kleine jongen of hij Wawa al had zien staan en hij racete meteen langs me! Een dikke knuffel voor Wawa en hij liet hem ook niet meer los! Oma vertelde dat hij een flink aantal keer had gevraagd of ze nu dan toch Wawa konden gaan halen!
Ik kreeg geen hand van de kleine jongen, maar wel van de knuffel. Oma wilde graag afrekenen, maar ik vond dat dat eigenlijk al gebeurd was: een stralende kleine jongen en een hand van de knuffel!
Vanavond ging de bel: oma voor de deur, ze was zo blij en alles was zo mooi gelopen! Het was leuk om nog even te praten over hoe mooi het inderdaad liep...
Ze gaf me een heel mooi doosje met daarin chocolate-bullets.
